Oral Çalışlar: 6-7 Eylül 1955 saldırganlığının arkasında etnik temizleme hedefi yatıyordu

Cumhuriyet Dönemi Azınlık Politikaları Bağlamında 6 -7 Eylül Olayları

‘Türk modernizmi’nin açmazı: Militarizm ve milliyetçilik başlıklı makalesinde Oral Çalışlar; “İttihat Terakki’nin önderliğinde başlatılan milliyetçi yeniden yapılanma Cumhuriyet döneminde ulus-devlet formülüyle yeni bir ivme kazandı”, vurgulamasını yaptıktan sonra şunları yazıyor:
“Türkiye’nin modernistleri ulus devleti milliyetçi bir ideoloji ile şekillendirdiler ve orduyu temel itici güç olarak kullandılar. Cumhuriyet dönemi boyunca süren Kürtleri asimile etme projeleri, ‘tek ulus/tek devlet’ formülünün temel taşları arasındaydı. ‘İnkâr’ ve ‘imha’ Kürtler konusundaki temel yöntemdi. Tabii, gayrimüslim azınlıklar da ‘millileştirme’ hedefinden ve benzer yöntemlerden nasiplerini aldılar. 1942 yılında çıkarılan ve azınlıkları sürgüne gönderen Varlık Vergisi Kanunu yoluyla gayrimüslimler mülksüzleştirildiler. 6-7 Eylül 1955 saldırganlığının arkasında etnik temizleme hedefi yatıyordu.[...] ‘Türk modernizmi’ iflas etmiş vaziyette. ‘Türk modernizmi’nin tahtası taban yapmış durumda, ama hala iflas açıklaması yapılmıyor. Türk modernistleri ortaya çıkan tablo karşısında, anlamsız bir şekilde milliyetçiliğe ve militarizme daha fazla sarılıyorlar. Bu sarmal içinde daha da tutuculaşıp, gelişme sürecine engel oluşturma isteklerini ve eğilimlerini şiddetlendiriyorlar.
Günümüzün somut gerçeklerinden uzakta, ruhsal dünyalarında algıladıkları sanal gerçekliğe, tahayyül dünyalarında kurguladıkları sanal Türkiye kurgusuna odaklanmış şekilde, 70-80 yıl öncenin öykülerini ve sembollerini sürekli yeniden üreterek yaşamaya devam ediyorlar. [...]
Cumhuriyet Dönemi Azınlık Politikaları Bağlamında 6 -7 Eylül Olayları | Dilek Güven Tarih Vakfi Yurt Yayınları;
Osmanlı İmparatorluğu’nun dağılmasının ardından, Küçük Asya’da etnik ve demografik açıdan homojen bir ulus – devlet kurulması, temel politika cumhuriyet dönemi boyunca çeşitli yöntemlerle uygulana gelmiştir. Gayrimüslim azınlıklar – Rumlar, Ermeniler, Yahudiler – ile örneğin Kürtler gibi, Türk olmayan grupların zorunlu asimilasyon politikaları her dönemde ağırlığını korumuştur. Teorik olarak, tüm vatandaşların yasalar önünde aynı hak ve ödevlere sahip olmasına karşın, gündelik hayatta, Türk etnisitesine mensup olmak, devletin kimlik politikasında belirleyici idi. Bu çalışma, 6 – 7 Eylül 1955’te İstanbul ve İzmir’in gayrimüslim sakinlerine yönelik saldırıların, Türk devletinin ulus – devlet inşa etme politikasıyla sıkı bir ilişki içersinde ele alınmasının gerekliliğini ortaya koymaktadır. Olaylar, dönemin demokrat parti hükümeti tarafından, devletin istihbarat servisi kullanılarak planlanmış; DP yerel teşkilatları ve başta “Kıbrıs Türktür Cemiyeti” olmak üzere öğrenci – gençlik dernekleri, sendikalar gibi devletçe yönlendirilen örgütlerce uygulanmıştır.